About us…

Wij zijn Remko en Ingrid Stalman. Remko kreeg na een jaar werken in Canada de droom om er te gaan wonen. In 2006 zijn we samen naar Canada geweest om te ontdekken of het wel echt zo’n goed idee is. In 2009 zijn we in het avontuur gedoken, het avontuur wat ‘Emigratie Canada’ heet.

De weblog is ontstaan doordat we onze familie, vrienden en bekenden op de hoogte willen houden van ons avontuur. Omdat niet iedereen het van dichtbij heeft kunnen volgen, zal ik het verloop samenvatten.

In september 2008 hebben we de knoop doorgehakt. We gaan het avontuur aan…emigreren naar Canada. We hebben even moeten wachten, maar in december 2008 hebben we de werkvergunningen aangevraagd. In tussentijd hebben we wat voorbereidingen getroffen om er klaar voor te zijn. In Januari kregen we bericht binnen…de werkvergunningen waren binnen. Nu werd het echt.

Vanaf toen ging alles in een stroom versnelling. We moesten onze banen opzeggen, huur opzeggen, verhuizing naar Canada regelen, werk en woning regelen in Canada etc. We hadden besloten dat we 7 april op het vliegtuig zouden. Toen leek dat nog zo’n eind weg, maar de tijd vloog om. Er komt zoveel op je af…familie en vrienden die allemaal nog wat willen (logisch) etc. Je word geleefd.

Dan ineens is het zover. Je bent je spullen aan het pakken en maakt alles klaar voor zeetransport. Dan staat de container voor de deur en binnen twee uur zit heel je hebben en houen erin. En weg is alles. Je staat in een leeg huis…gelukkig een huurhuis. Het huis moest nog schoon gemaakt worden en opgeleverd worden aan de woningbouw vereniging. We hebben een paar dagen in de camper van pa&ma gelogeerd op de camping in eigen dorp. Dat is toch wel gek hoor.

Ik herinner nog dat we met de laptop op de vloer in het lege huis zaten om de laatste betalingen te doen…zo gek eigenlijk. Na het huis opleveren, camper wegbrengen en naar de andere pa&ma. Daar zijn we nog een lang weekend gebleven tot de dag van vertrek.

Op 7 april 2009 gaan we naar Schiphol waar ons vliegtuig vertrekt. Er zijn diverse mensen gekomen om ons uit te zwaaien (familie, collega’s etc). Erg leuk om met elkaar nog even koffie te drinken. En daarna zit je in je stoel in het vliegtuig….weg uit Nederland…

Dezelfde dag (lokale tijd) komen we aan in Winnipeg. Eerst moeten we ons melden bij de douane om de werkvergunning in ons paspoort te krijgen. Daarna worden we hartelijk welkom geheten door onze werkgever (bekende van ons). Wederom zijn onze koffers er weer eens niet. Onze container is ook nog steeds onderweg en moet met een paar weken aankomen.

We hebben een paar weken vrij nog voordat we aan het werk moeten. We moeten immers een aantal aankopen doen; auto, wasmachine, droger, koelkast et. Intussentijd mogen we de truck van de boerderij gebruiken. Super fijn. Het huis staat leeg en is klaar om in te wonen. Op 1 mei gaan we er vast wonen, maar onze spullen zijn er nog niet. Na een ruime week camperen in het huis, is het eindelijk zover. De container is er.

Binnen een mum van tijd heeft alles een plekje en proberen wij onze draai te vinden in het nieuwe Canada. Toch wel even wennen. Niks gaat meer vanzelf en je automatische ritme is volledig weg. Op zo’n moment mis je toch wel dat ‘standaard’ leven/ ritme wat we in Nederland hadden. Kwestie van tijd…

Het werk bevalt niet heel geweldig maar dat wisten we eigenlijk van te voren. We hebben het risico genomen…helaas. We focussen ons op het regelen het papierwerk en het opbouwen van een sociaal leven (voor zover daar tijd voor is).

De eerste stap is de aanvraag voor het nominatie programma van Manitoba (Manitoba Provincial Nominee Programm for Skilled Workers). In begin december 2009 breng ik de aanvraag persoonlijk op het juiste adres. Vervolgens is het wachten…eind maart 2010 hebben we eindelijk bericht dat we genomineerd zijn. De werkvergunningen moeten verlengd worden. Dit is verder geen probleem. Het scheelt dat je al genomineerd bent. Dat maakt het makkelijker. De vervolg stap is de aanvraag voor Permanent Resident Visa. Ook daar hebben we weer diverse papieren voor nodig. In Juni 2010 is het dan zover en kunnen we de aanvraag insturen.

Tegelijkertijd krijgt Remko een nieuwe baan wat betekent dat we ook gaan verhuizen. Daarbij komt dat Remko ook een nieuwe werkvergunning nodig heeft. Met 30 dagen hebben we de nieuwe werkvergunning binnen en zijn we ook verhuisd.

Na een aantal maanden krijgen we bericht dat we een medische keuring moeten ondergaan. Dit hebben we zsm geregeld en vervolgens is het weer wachten. In tussentijd krijgen we bericht dat ons dossier is doorgestuurd naar de ambassade in Los Angelos. Wat dit betekent voor de wachttijd weten we niet. Het is een hele tijd stil en opeens krijgen we een email met het verzoek voor het insturen van onze paspoorten. Dit hebben we ook binnen een paar dagen gedaan. Na een paar weken waren onze paspoorten terug en konden we onze permanente verblijfsvergunning officieel gaan maken bij de douane. Op het moment dat we officieel permanent resident zijn, is het net iets meer dan een jaar nadat we de aanvraag hebben ingestuurd. Vervolgens duurt het nog een aantal weken voordat de bewuste ‘permanent resident visa card’ daadwerkelijk in de bus ligt. Ineens veranderd er veel…we kunnen een huis kopen, krijgen permanent sofinummer, permanent dekking op healthcard enz.!!! Wat een opluchting dat het nu definitief is. Nu begint het nieuwe avondtuur…leven als Canadees.

Wil je weten wat er tussen de verschillende paragrafen is gebeurd?? Lees dan de diverse berichten op de weblog.

Wil je meer weten van het emigratie proces of van onze ervaringen of heb je andere vragen? Stuur ons dan een mailtje.